CZLOWIEK Z HONGKONGU
Panie!
To, co chce pan zrobic jest bardzo zle!
Artur! Kochalam go. Kochalam go, to straszne.
- Ale nie byliscie malzenstwem. - Cornelius, nie badz dupkiem.
- Dziedziczylaby bedac w ciazy. - Wlasnie, pomysl o spadku.
Jednej z trzech najwiekszych fortun we Francji.
Mój drogi panie!
- O co chodzi? Jestem tutaj. - Nie jestes ranny?
Jest pan w bardzo niekomfortowej pozycji.
- W koncu sie zabije. - Dopóki zawodzi, nie jest zle.
- Ten dramat wywolal pragnienie. - Co go znowu ugryzlo?
Nuda. Artur jest znudzony, czegos mu brakuje.
Czego moze mu brakowac? Ma wszystko.
17 zamków, 3 fabryki, mlodosc, zdrowie, i milosc mojej córki.
Brakuje mu nedzy, która jest sola zycia.
Zycze mu troche cienia w sloncu jego zycia.
Pomóz mi Leon.
Dostane zawalu przez ciebie. Wracajmy na lódz.
Leon, która godzina?
18:30, jak zwykle.
18:30...
Jest 18:30...
- O której jest obiad? - O 19:30, jak zwykle.
Jeszcze godzina.
- Jest pan glodny? - Nie.
- On musi poslubic moja córke. - Nie naciskaj, jest taki wrazliwy.
Chcialbym przypomniec, jesli mozna,
ze w ciagu tygodnia pan Artur mial dziewiec prób samobójczych.
On ma poslubic moja córke.
Uspokojony Artur oddal sie figlom w alkowie.
Ten rejs na Wschód otworzy swoje nowe horyzonty.
- Jak kolorowo i egzotycznie. - To piekne.
Tak, jest pieknie.
- Arturze, oplyniemy swiat dookola? - Nieeee...
- Nigdy nie zejdziemy na lad? - Lad przychodzi do nas.
Pan Biscoton, panski adwokat.
Chcialem dolaczyc w Genes i Bejrucie.
A teraz wracam z Sydney. Uszanowanie panu.
Witam, panie Biscotin.
Coton-Biscoton. Przynosze bardzo zle wiesci.
- Wreszcie. - Rozumiem.
Zgodnie z ustaleniami przenioslem akcje ze Stohfeld
i sprzedalem Lorien, aby odkupic je z zyskiem,
kiedy wybuchnie panika.
- No i? - No i...
Niestety.
Dobrze.
Dobrze? Jest pan zrujnowany. Zostal pan z niczym.
To jest krach.
Krach.
Co? Artur zrujnowany? Nie dostanie mojej córki.
- Co z nami bedzie? - Zaopiekuje sie twoja matka.
To straszne.
Arturze!
Arturze, posluchaj mnie.
Arturze!
Znowu zaczynasz.
Ciagle to samo.
Chce umrzec.
Nie masz prawa sie zabic. Zycie jest darem od Boga.
Zycie bogacza mnie nie interesuje, a wiec teraz...
Nieszczescie niesie w sobie ziarenko szczescia.
- Chce umrzec. - Mój ty biedaku.
- Nie uda ci sie, jak zwykle. - Nie tym razem.
Nie rozumiesz, ze rodzisz sie i zyjesz po to,
abys zostawil troche wiecej szczescia na ziemi?
- Nie mam juz pieniedzy. - Nie mówmy o pieniadzach.
Nie masz zadnych uczuc, do mnie, swojego przyjaciela?
Alice, twoja narzeczona, wszystko to sie nie liczy?
Nic nie moge dla ciebie zrobic.
- Jestes pewny? - Calkowicie.
- Chcesz umrzec? - Tak!
- Chcesz smierci? - Tak.
- Czy ty chcesz smierci? - Tak...
Bedziesz ja mial, ale przedtem cos zalatwimy.
Chodz.
- 33, 33, 33... - Kaszlnac.
Otworzyc usta.
Dziekuje. Jest zdrowy.
Zelazne zdrowie. Dozyje pan setki, jak wszyscy nasi klienci.
Stad nasza nazwa - STULALEK.
Ubezpieczenia z nami to jak patent na dlugowiecznosc.
Panskie ubezpieczenie to kapital z dwoma milionami dolarów.
To znaczna suma.
- Na korzysc panny Alice Pontchabert. - To moja narzeczona.
Szarmancki gest.
I na korzysc pana... Goh.
Chinskiego filozofa.
Mojego mentora, doradcy, mojego przyjaciela.
- Polowa dla kazdego? - Bardzo prosze.
Obojetnie gdzie pan umrze, panska narzeczona i przyjaciel
otrzymaja po milionie dolarów.
Nawet kiedy spadne tutaj ze schodów?
Obejmujemy wszystko z wyjatkiem ryzyka samobójstwa.
Tak, rozumiem.
Ubezpieczenie obejmuje okres jednego miesiaca.
- Dluga podróz? - Tak, dluga podróz.
Jeden miesiac, 30 dni, az do Nowego Roku.
Bedzie pan laskaw tu podpisac?
- Rozumiem, ze nie moge sie zabic? - Chcesz umrzec? Pomoge.
Ty? Jak to zrobisz?
Bede jak ojciec, nic nie poczujesz.
Masz tylko dobrze sie bawic, pic i robic to, na co masz ochote.
smierc przyjdzie znienacka, nie znasz dnia ani godziny.
Masz jeden miesiac. 30 dni albo kilka sekund.
Panie Goh!
Arturze, nic nie zauwazyles?
- Co? - Moja nowa fryzure.
Cudowna.
Panno Alice, slonce szykuje nam zmierzch w piekarniku.
- Jakie to piekne. - Co takiego?
- Ten ostatni zmierzch. - Jak to ostatni?
Slyszalem rano chrapanie Susan, bylo slodkie, jak u ptaszka.
Przestan mnie osadzac, Corneliusie. Mam inne zmartwienia.
Arturze! Co ci jest?
- Nie spalem cala noc. - A kto ci nie dal spac?
- Gdzie jest pan Goh? - Wychodzil gdzies w nocy.
Niech pan spojrzy.
Jest tam.
Leon, zostaw mnie.
Rozumiem, prosze pana.
Panie Goh!
Szukales mnie?
Ja... nie, nie... tak, tak. W koncu... Nie.
- Przechodzilem tedy. - Jestes spiety. Zrelaksuj sie.
Te dziewczyny sa jak zagle na morzu...
wszystkie znikaja.
Myslalem, ze zamierzasz...
Panie Goh, obiecales, ze to ja znikne, ale bez takiej komedii.
- Alez ja jestem powazny. - Mam nadzieje.
Nie zapomnialem, ze dla mnie jestes wart milion dolarów.
- To na co czekasz? - Na odpowiednia chwile.
Wszystko w swoim czasie. A teraz nie mac moich mysli.
Wystarczy juz tego! Dosyc!
Dziekuje, Leon, dziekuje za twoja pomoc.
- Myslalem, ze pan sie bawi. - Tak, to bardzo zabawne!
A teraz panna Aleksandra Pinardell
ze striptizem: pedal w Paryzu.
To ty, Leon.
Moje buty.
Podaj mój pasek.
Zasun mi zamek.
Co z toba? Jestes dzis jakas niezdarna.
Nie mam wprawy, prosze pani.
Trzy miesiace przychodzilem cie oklaskiwac,
ale nigdy nie mialem odwagi podejsc.
Trzy miesiace?
Jestem tu dziewiec dni. Kpisz sobie ze mnie?
- scigaja mnie. - Myslicie, ze gdzie jestescie!
A teraz ty. Wyjdziesz ta sama droga!
Nie cierpie tych naiwnych bajeczek!
Przestan! Znam ja was wszystkich, malych, grubych, bogatych,
a nawet sultana, który obiecywal mi królestwo.
- Mam to gdzies! Wynocha! - Blagam, tylko chwilke.
- Wynocha! - Masz bron?
Nie mozna podrózowac po swiecie bez Browninga.
- Podrózujesz po swiecie? - Wlasnie.
- Ja tez. - Teraz opowie mi zyciorys. Szoruj!
Powiem prawde, mam narzeczona na jachcie. Jestem milionerem.
Krach na gieldzie mnie zrujnowal.
Podpisalem na dwa miliony, jesli nie umre, sam sie zabije.
- Zrozumialas? - Bardzo dobrze.
- Naprawde zrozumialas? - Wynos sie!
- A ostatnie slowo? - Jakie?
Jestes niesamowita... z Browningiem lub bez.
- Dlaczego? - Jedynie ty mi sie oparlas.
Inne nie byly zdegustowane twoja grzywka? - Obetne.
I jak?
Teraz masz jakis wyglad, ale nic wiecej.
Zegnaj, Aleksandro Pinardell.
- Oni tam czekaja. - Nie, to juz koniec.
Spokojnie. Mam cos na takie okazje.
Trzymajcie to.
I zalózcie te kapelusze.
Nie wraca pan na lódz?
Leonie, pozwolil mi zyc wlasnym zyciem.
Gdzie ona jest?
- Rozumiesz, co on mówi? - Bardzo dobrze, a co?
- Co zapisujesz? - Studiuje.
- Co? - Mezczyzn.
- Mezczyzn? - Oni mnie fascynuja.
Ich bozyszcza, ich napady, zabawy, posilki, ich czaszki...
jak twoja na przyklad.
- Co zrobisz z tym wszystkim? - Napisze bestseller.
Potem zaloze rodzine.
Moje dzieci beda jezdzic po swiecie,
beda studiowac, wykladac, i wszystko sie powtórzy.
A striptiz?
Jakos trzeba zarabiac na zycie.
Nie jest to niebezpieczne.
Niebezpiecznie jest tutaj, tylko nie myslisz o tym.
- A jak obskoczy cie jakis spryciarz? - Chcialabym to zobaczyc.
- Ja na przyklad. - Ty?
Nigdy nie ogladales sie w lustrze?
Otóz to.
Mam szczescie.
Wszystko idzie dobrze.
- Gdzie sie wybieramy? - Spac.
Razem?
Jeszcze czego! Prosilam, zebyscie szli za mna?
Wejdzcie, podam obiad... ale potem dobranoc.
Jedzcie.
Obawiam sie, ze panski zoladek moze tego nie wytrzymac.
Doceniam to Leonie, ale trzymaj sie na odleglosc.
Biedna panna Alice. Bedziemy nadal ja oklamywac.
Wszyscy tacy sami.
Zazwyczaj nie mówie kobieta, tylko po prostu robie to...
Zaczekaj, musze to zapisac, przyniose notatnik.
Co takiego robisz?
Co zapisujesz?
Zanotowalam 97 sposobów uwodzenia kobiet.
Ale tego mi brakowalo.
Gdzie praktykowales? We Francji?
Tak.
Jakie to dziwne. Duzo rozmyslam o francuskim jezyku.
- Aleksandro, tam sa! - Kto?
- Moi zabójcy. - Ja ich zalatwie!
Jednego dostalam.
Gówno, umie plywac.
- Przestan, nieszczesna! - Co chcesz, oni chca cie zabic.
- Robia to na moje zlecenie. - Prawda.
Dla dwóch milionów sama cie zalatwie w trymiga.
Ty tez jestes naslana przez pana Goh?
Ty drzysz. To twoje pragnienie smierci?
Jeszcze jeden skomplikowany.
Co mi pozostaje, wyslucham go.
A wiec, masz czasem watpliwosci? Chwile slabosci?
Czasami.
- Aleksandro! - Nie wykorzystuj.
Nie chce wcale umierac.
W takim razie...
wykorzystuj.
Posluchaj, nie ruszaj sie stad, uniewaznie umowe i wróce.
"Ja wróce", jestes 412, który mi to mówi.
I nigdy zadnego juz nie zobaczylam.
Zakamuflowane lwy? Mój goryl pozrywa te dywaniki!
Kolorowe wisnie, wyrwe was z korzeniami!
Pokazcie sie!
Juz ja was znajde!
/Jeszcze, jeszcze...
O! Przepraszam.
- Prosze spojrzec. - Oni sa tam. Idziemy!
Wystarczy. Dosc tych zartów! Idzcie do pana Goh.
Taxi!
Leon, odkrylem, ze o zycie trzeba walczyc piesciami.
- Ona jest czarujaca. - Tak, prosze pana.
- Ale nie przezyjemy robiac striptiz. - Kto wie Leon, kto wie.
Panie Goh!
- Uwielbiam to. - Co pan tu robi, Biscotin?
Coton-Biscoton.
W kazdym badz razie szukalem pana wszedzie...
Gdzie jest pan Goh?
- Wyjechal. - Gdzie?
- Nie wiem. - Cholera!
Dal mi to dla pana.
/Nie mam sily dotrzymac /mojej obietnicy.
/Przekazalem zadanie /moim przyjaciolom.
/Reka obcokrajowca /jest bardziej cieta.
/Medytuje za Himalajmi, /w klasztorze Shouli.
Zdajesz sobie sprawe, ze zostawil mnie z zabójcami.
Juz ja mu wygarne! Nie ruszaj sie.
On jest szefem i musi tu byc, gdzie jest klasztor Shouli?
Shouli? To nic trudnego. Mam wiadomosc dla pana...
Spotkamy sie na lodzi. Dowiedz sie o klasztorze.
A my? Co z nami? Jest zrujnowany a spi poza domem.
Trzymaj Leon, to sa ostatnie. Skonczyly sie.
- Zabrac bialy smoking? - Tak, bedzie dobry.
A ja? Jestem tu czy nie?
Wróce z podrózy, to wyjasnie.
- Dokad wyjezdzasz? - W Himalaje.
- A wiec, Biscotin? - Biscoton.
Za 10 minut ma pan samolot do Delhi,
tam przez miasto uda sie pan na drugie lotnisko
i poleci do podnóza gór. - Doskonale.
Mam nowine do przekazania. Ale to wazna wiadomosc!
Samolot do Himalajów, prosze.
Samolot do Himalajów?
To inne lotnisko, trzeba przejechac przez miasto.
Przejedziemy.
Leon, pogadaj z tym facetem.
Moze zawiesc nas pan na drugie lotnisko?
Jest po drugiej stronie miasta. Mamy 20 minut.
- Tak. - Szybko na lotnisko!
- Lotnisko? - Tak, lotnisko.
- Tak? - Tak!
Przyjdz.
Przyjdz, przyjdz.
Panie i panowie, ta swiatynia...
- Jak stad odlecimy? - Zdjal pan buty?
To Indie, trzeba sie dostosowac, staruszku!
To miejsce bardziej przypomina meczet niz lotnisko.
Lotnisko? Tak, przyjdz, przyjdz. Tedy, panie i panowie.
Obserwatorium astronomiczne, tak. Zbudowane w 20 wieku.
Tak, siega nieba, relikwii, samego sklepienia...
Co on mówi?
To obserwatorium astronomiczne.
Ci panowie juz w 1750 wiedzieli jaka odleglosc
dzieli nas od slonca.
Ja chce wiedziec, jaka odleglosc dzieli mnie od pana Goh.
- Goh? - Znasz go?
Tak, tak, Goh. Przyjdz, przyjdz, przyjdz...
- Lotnisko? - Lotnisko, tak, tak.
Co sie stalo?
Motor kaput. Pchac prosze, pchac.
Pchac prosze, pchac. Tak.
Okey!
Lotnisko!
- Lotnisko? - Lotnisko, lotnisko!
Alez to takie samo, na którym niedawno bylismy.
Tak, tak, lotnisko, lotnisko.
Urode tego faceta mozna porównac tylko do jego glupoty.
Przegapiliscie samolot.
- Kiedy nastepny w Himalaje? - Za miesiac.
Bede martwy w ciagu miesiaca.
Mozliwe, ze jest inny, to niejedyna linia lotnicza.
Jest taka mozliwosc?
To moze byc ryzykowne. Prosze za mna.
Natychmiast.
Nabieramy wysokosci. Powinien pan zalozyc sweter.
Skad to cieknie?
Diabelska sprawka! Porozmawiam z dowódca zalogi.
Kapitanie, czy to normalne, ze nabieramy wody na tej wysokosci?
Czy to pilot automatyczny?
Automatyczny? Tak.
- Paliwo! - To paliwo, prosze pana.
Zrobilismy to.
Leonie, kiedy tam dotrzemy?
Skaczemy, przeskakujemy.
Pilot mówi, ze nie mial wystarczajaco duzo rozpedu.
Nie przejmuj sie, mamy jeszcze jedno kolo.
Oto jestesmy.
- Gdzie jestesmy, Leonie? - Na lotnisku.
LOTNISKO
Poczciwy staruszek.
Paszport.
- Dokad dotarlismy? - Zaraz sie dowiem.
Czy pan urzednik moze powiedziec, gdzie dokladnie jestesmy?
Francuz?
Zaprowadz panów do profesora Projewaskiego.
To ten slynny profesor Projewaski,
który podrózuje dookola swiata balonem?
Profesor Projewaski?
To ja. Profesor Boris Nikolajewicz Projewaski.
- Mówi pan po francusku? - Naturalnie, jestem Ruskim.
Wie pan, gdzie jest klasztor Shaoli?
Mów pan ciszej, chodzcie za mna.
Przelatywalem nad dolina Bogów, po drugiej stronie Himalajów.
Moze pan nas tam zabrac?
Niemozliwe. Mam podziurawiony balon tysiacami strzalek.
To kraina Bogów, cudzoziemcy nie maja tam wstepu.
Ci, którzy tam poszli, nigdy nie wrócili.
Pójdziemy pieszo. Potrzebujemy przewodnika.
Niemozliwe! Nawet Szerpowie tam nie wejda.
Wysokosc 6000 metrów! Lawiny! Bogowie zycia! Yeti!
Yeti! Slyszal pan? Wydaje sie, ze obfituja tutaj.
Spójrz!
Znajda nas wszedzie, tylko pan Goh ich powstrzyma!
Zostane w towarzystwie Szerpów. Moje nogi oslably.
Nie zrobie ani kroku wiecej.
Za trzy dni ten koszmar sie skonczy.
Zaczne zycie w bólu i wysilku. Wez gleboki oddech, Leonie.
Poczuj te powietrze.
- Co myslisz o Aleksandrze? - Nie wiem.
Nie wiesz? Nie wiesz czy jest ladna?
Tak, ale uwazam, ze pani Alicja jest uczta dla umyslu.
Nie minal miesiac, a juz nie znosze ciemnosci.
- Slyszy pan? - Tak, to sowa.
- Nie. To okropny czlowiek sniegu. - To Yeti?
Yeti to rodzaj posepnej malpy, która spi stojac,
a której krzyk przypomina sowe.
- Skad to wiesz? - Przeczytalem w Almanachu.
- To malpa czy czlowiek? - Cos posrodku.
Niebiosa!
Bedziemy po tym szli.
- Przechodz Leon. - Nie osmielilbym sie.
To szalenstwo isc dalej. Tutaj zaczyna sie kraina Bogów.
Panie, wypowiadam prace z osmiodniowym wyprzedzeniem.
Sprawdzilem mój rachunek w ubezpieczeniach spolecznych.
- Jest mi pan winien... - Uwazasz, ze to ma sens?
Nie podoba mi sie to.
Juz od dziecka cierpialem na zawroty glowy.
Zawroty glowy.
Leon, podaj mi reke.
Leon!
Co zrobiles z moimi koszulami?
Kiedy wyjezdzam za granice, zawsze je przyszpilam.
- Podwajam twoje pobory. - Dziekuje panu.
Nie moge juz pana utrzymac. Przykro mi.
Tu jest znacznie wygodniej.
Tak pan sadzi? Wszystkie ubrania podarte.
Dobrze, w droge.
Pan Goh zaplaci mi za wszystko!
Drogi Leonie, popatrz na te szczyty, snieg, nature.
- Ze nigdy tego nie widzialem. - Panie, zalóz szalik, zmarzniesz.
Zimno, ale gdybys poczul moje serce. Ja plone!
Masz przed soba nowego czlowieka.
Aleksandra!
- Czules jedwab jej skóry? - Zajmuje sie garderoba, wiec...
Wlasnie, ty i twoje szczotkowanie. Zadnych zainteresowan.
- Prosze nie kichac. - Dlaczego?
To moze byc przyczyna la... la... la...
... lawiny.
- Opuscila mnie odwaga. - Zacisnij posladki.
Nie widze zwiazku.
Dotarlismy do przeleczy. Chodz Leon.
Zajdziesz na szczyt.
Leon, nadchodze, czekaj na mnie!
Leon!
Która godzina?
To godzina herbaty, nic nie mam, wstyd mi.
Nie winie cie.
Dziekuje panu.
Jest pan bardzo wielkoduszny.
- Leon, patrz. - Staram sie.
- Klasztor Shouli. - Faktycznie.
Sadze, ze nie musimy dalej sie wspinac.
Panie Goh!
Nie mozemy tu zostac.
Czekam, panie Goh!
Bogini zycia!
Ci ludzie nie wzbudzaja zaufania.
Zrzuc balast!
Zrzuc wiecej balastu!
Zrzuc balast!
Leon, gdzie jestes?
Leon, pomóz mi!
Chwileczke, podsadze pana.
- Pchaj, Leon. - Robie, co moge.
- Mocniej. - Tak, prosze pana.
- Nie spoufalaj sie. - To te okolicznosci.
Zrzuc balast!
- Zrzuc balast! - Nie mamy wiecej rzeczy.
To znowu oni. Zabójcy od pana Goh.
- To bardzo niedobrze. - Nie mamy wyboru.
- Trzymajcie sie mocno! - Wytrzymajcie, jestesmy tu!
- Dalej, wchodzcie! - Nie bójcie sie!
- Gdzie on jest? - Pan Lempereur!
Co pan chce zrobic?!
Nie, nie mnie!
Panie Lempereur, nie mamy zlych zamiarów!
To dlaczego mnie scigacie?
- Chcielismy porozmawiac! - Ale wy nie sluchacie!
- Pan oklada nas piesciami! - Uciekl pan na koniec swiata!
- Mamy pana ochraniac! - Pracujemy dla STULATKA!
- To pana firma ubezpieczeniowa! - Nic nie moze sie panu stac!
Wciagnijcie nas!
Przedstawie sie, byly por. Cornac, w stanie spoczynku.
Sierzant Rocanden.
Weteran z batalionu 412 i kolega porucznika.
- Co pan tu robi? - Czego pan szuka w tym kraju?
Szukam pana Goh.
- Nigdy nie opuscil Hongkongu. - Mamy na niego oko.
Opowiadal co dzieje sie na swiecie i nawet nie opuscil Hongkongu?
- Dziwne. - Nie, to bardzo proste.
Pan Goh odziedziczy milion dolarów po panskiej smierci.
Wysyla pana w bardzo niebezpieczne rejony swiata.
- Takie jak te. - Nie opuscil Hongkongu.
- Musimy skonczyc te zabawe. - Ruszamy do Hongkongu!
Do Hongkongu!
Do portu.
Mija 12 dni od wyjazdu Artura... i moze nie zyje od 12 dni.
I biedna Alice bedzie bogata.
Z milionem dolarów mozna zwiazac koniec z koncem, nie sadzisz?
Alicja moglaby kupic ten jacht
i podrózowac do wysp, które chce odwiedzic.
Arturze, to cud.
- Nie widzieliscie pana Goh? - Arturze, ty nie umarles?
Arturze, jestes calkiem obdarty.
Pograzeni w smutku czekalismy na tego chlopca,
który pozbawil nas nadziei, a ty szalejesz z radosci.
- Wy wiecie, gdzie jest pan Goh. - Ty wiesz lepiej od nas.
- Jak widac, nie! - Móglbys sie przywitac.
- Zauwazylas, jaki jest smutny. - To straszne.
Mozna tak powiedziec, kochanie.
Chciec umrzec i nie móc, to nie jest zabawne.
Kochanie, idz ucalowac swojego narzeczonego.
Corneliusie, nie rozumiem dlaczego pan Goh go nie wykonczyl.
To nie do zniesienia, dla Artura, no i dla nas.
Panie Lampereur, chce panu przekazac nowine.
Czas uplywa i musi pan wiedziec o tym, ze...
... to rzecz niezwykla. - Pózniej, panie Biscotin.
Pana Goh tu nie ma. Gdzie moze byc?
Jesli go tu nie ma... to jest gdzies indziej.
Jedziemy do salonu masazu.
Czekam, pospieszcie sie.
- Co znowu? - Przepraszam, szefie.
- Jedna chwileczke. - Przepraszam, szefie.
- Ty cwaniaku.
- Zachowujcie sie normalnie. - Nie znalezlismy nikogo.
A ja tak. Jestesmy sledzeni.
Przez kogo?
- Zawsze sledzicie z przodu? - Nie, zawsze z tylu.
- Mercedes model 1952. - Szesc cylindrów w rzedzie?
Odjezdza.
Musimy znalezc pana Goh.
Cornac, przeszukasz bary. Roquentin, hotele.
Za godzine na ul. Hollywood Budda. Wyskakiwac!
Wyskakujemy.
Przestan mnie ciagnac, co ty wyprawiasz?
Co za lamaga z ciebie!
Aleksandra Pinardell!
To zjawa!
scigaja cie jeszcze za twoje ubezpieczenie?
- Niestety. - Nie ufasz mi.
Nie mozesz mnie zrozumiec?
- Adrian. - Artur.
A tak, Artur. Zdejmij ten kosz.
- Lubie cie takim, jakim jestes. - Naprawde?
Musze cie opuscic, to niebezpieczne dla ciebie.
Zawsze jak robisz striptiz to pokazujesz piersi?
Alez to one mnie karmia.
Spotkamy sie w Sali Zabaw, wszystko przemyslalem.
Pan Lempereur!
Cisza! Co z wami?
- Ma pan racje. - Nie zauwazylismy.
W tej religii podoba mi sie zapach kadzidel.
- To bardzo szczególna won. - No i co?
No i to, ze zabalsamowane dusze maja latwiejsza droge do Boga.
Nie, prosze was, no i co z panem Goh?!
- Krokiet. - Krokiet?
To znaczy, ze gra w "krokieta".
- W angielskim klubie w srodku miasta. - Gra w srodku miasta.
Panie Goh!
To tak medytujesz w Himalajach?
Panie Goh, to ja.
Czas gry nie jest czasem rozmowy.
Tak, ale ja nie gram!
Stales sie nerwowy, sa jakies powody ku temu?
Od teraz koniec z poscigiem. Chce zyc. Życ!
Anuluje umowe.
Zrozumiales, ze zycie jest piekne, kiedy bales sie je utracic.
Cala ta przygoda istnieje tylko tu, w twojej wyobrazni.
Wlozylem ci ja do glowy. Nuda odeszla.
Ty zyjesz! I jestes z dala od zagrozenia.
Jak mogles pomyslec, ze ja, twój przyjaciel,
chce odebrac ci zycie.
Życie jest bezcenne, kobiety, ptaki, konfitury.
Pamietaj, co ci mówilem.
Tobie brakowalo kolca w rózy i gwozdzia w bucie.
Tak, i dlatego wisialem na rekawie koszuli nad potokiem,
i bylem pieczony na 6000 metrów, to jest ten gwózdz?
I te strzaly wczesniej, to tez zabawa?
Strzelano do ciebie? Kto taki?
Dosyc juz tego, pan Goh jest niekompetentny.
Stan tu.
Nie mozesz chybic. Jestes mezczyzna albo nie?
- Co to za pytanie? - Chodzi o to, czy jestes meski?
- Mozesz sie przekonac. - Nie Corneliusie, chodzi o Artura.
Mezczyzna musi zabic przyjaciela, jesli ten go o to prosi.
- Artur o nic mnie nie prosil. - On chce umrzec.
- Moja córka bedzie bogata. - A ja skoncze w wiezieniu.
Idziemy, jestesmy juz spóznieni.
Fajna jest ta cala zabawa, ale ciagle nie wiemy,
kto do mnie strzela. Jestem juz tym zmeczony.
Zycie jest cudowne, jest okragle, pachnace,
ma wspaniale male piersi. Nazywa sie Aleksandra.
Gdybys zobaczyl kolana i lokcie...
Taxi!
- Panie przodem. - Robisz postepy w uprzejmosci.
Taxi! Szybko! Pelen gaz!
Stracilem buta, szefie. Przepraszam.
Szefie, a nie pojechali tam?
- Uspokój sie. - Jestem bardzo spokojny.
Nie powiedzialabym. Szofer, szybciej.
Cornelius, skup sie. Celujesz, paf, strzelasz!
Szofer, podjedz blizej, na co czekasz?
Tutaj.
- Strzelaj. - Nie moge.
Dobrze, ja go sprzatne.
Biedaku, jestes mój.
- Nic ci nie jest? - A tobie, szefie?
Przyzwyczailem sie.
- Cornelius, a to co? - Powiedzialbym, ze lózko.
To oni do mnie strzelali. Dogonimy ich. Taxi!
- To jacys chinczycy. - Dwóch Chinczyków.
Tak, Mandaryn w kapeluszu i Chinka z wasami.
Szybko, dodaj gazu! Musimy ich dogonic!
Tam sa! Juz ich mamy!
Suzy, zaczekaj na mnie!
Nie zostawiaj mnie!
- Poznajecie ich teraz? - Jasne, to nasi dwaj Chinczycy.
Dalej, strzelaj!
Spadl mi kapelusz, kierowco, zatrzymaj sie!
Roquentin, bij na alarm! Dalej, ognia!
Pospiesz sie, bierz kapelusz. Nie zgubmy ich!
Jesli ich nie zlapiemy, popamietacie jak sie nazywam!
- Pan Artur Lempereur. - Ognia!
Zgubilem pistolet!
Stój! Ten pistolet jest dla mnie wazny!
To pamiatka. Zatrzymaj sie!
Cornelius, jestes do niczego. A co gorsza, jestes amatorem.
- Nie jestem zawodowcem. - Ide poszukac jakiegos.
- Co? Gdzie? - Na wyspie Seychang.
- Król podziemia. - Kto taki?
- Charlie Fallinster. - Fallinster?!
Ten sam.
Tam jest!
Tak, tam.
Za nimi!
Przepraszam.
Zaczekajcie na nas!
- Morze sie podnioslo. - Zszedles po schodach.
/Czy ktos moze mi powiedziec, /kiedy znowu go zobacze...
Przyszedles szydelkowac z nami?
- Co to ma znaczyc? - Szydelkuje.
- Widzialem podobne rylo w porcie. - Bylem tu. Patrzylem na port.
- Po co? - Czy nikt mnie nie sledzi.
- Wiec opuszczales poklad! - Nie, bylem na spacerze.
- Klamiesz! - Nie! To nie bylem ja!
Przyznaj sie!
Jestem kryminalista.
Suzy chciala oddac ci przysluge. Ja nie moglem.
- Chciala mi pomóc? - Nie martw sie.
Znalazla odpowiedniego czlowieka.
- Kogo? - Charlie'go Fallinstera.
Szybko, trzeba ja dogonic, póki nie jest za pózno!
- Dokad idziecie? - Do Charlie'go Fallinstera.
Charlie Fallinster, Al Capone poludniowych mórz?
Panowie!
A wiec, paniusiu?
To przysluga dla mojego przyszlego ziecia.
Nie mojego przyszlego, bo pan go, ten tego...
Artur Lempereur ma wartosc dwóch milionów dolarów.
Pól na pól, prosze pani.
- Co! Pól na pól? - Powiedzialem, pól na pól.
Dla takiej robótki mam sie z panem dzielic?
Prosze podpisac.
Ja mówie: podpisz!
Paniusiu.
Kiedy chce pan to zrobic, mamy tylko trzy dni.
Pierwszego stycznia polisa wygasa, musimy sie spieszyc.
Arthur Lempereur jest odtad zywym trupem...
i zbliza sie do bagien.
Co to za jeden?
Nie wiem, kto to moze byc. A ty go znasz?
- Musimy sie dowiedziec. - Tak, chodzmy.
Prosze pana!
Bardzo prosze...
Czy moze pan powiedziec...
Nie wyglupiaj sie.
Nie ma co narzekac, wszystko sie ulozy.
Piekna pogoda. I Daleki Wschód ma swoje uroki.
Zauwazyliscie ich skosne oczy?
- To nikt wazny, to reklama. - Ci ludzie sa przepracowani.
Musza brac pigulki Fallinstera.
- Zastanawia mnie ten model. - Jest pan do niego podobny.
Sugeruje panu zmiane wygladu.
Wasy.
Panowie, na poklad.
- Kim jest ten wasaty? - To ja.
- Co za, ja? - Gdzie pan Lempereur?
Wystarczy, ze ukryjesz sie do pierwszego stycznia!
Za trzy dni wszystko sie skonczy.
- Trzy dni? - Tak.
Bede stal na warcie, nikt nie zblizy sie do ciebie!
- Ze mna. - I ze mna.
Bedziemy cie chronic, Arturze!
Mój ojciec urodzil sie w Marsylii. Zawsze bylem dobrym zeglarzem...
Przepraszam panie, wzywaja mnie obowiazki.
Prosze pana!
Leon.
Leon!
Le-on!
Wehikul jest nasz.
Gdzie pana zawiezc?
Znam tylko jedno miejsce. Sala Zabaw.
Panna Aleksandra Pinardell.
Pomyslalem o tym samym. To przyzwoita panienka.
Daleko jeszcze?
Jestesmy jeszcze daleko od tego, co kochamy.
Pamietam, kiedy bylem na sluzbie u admirala Pierette.
Bylem zakochany w kolorowej kobiecie...
Jestesmy. Dokoncze pózniej. To nawet dowcipne.
- Chce stad wyjsc. - Chwileczke!
- Nie krzycz tak! - Czyzbym byl lekkomyslny?
- Moge wyjsc? Nie ma nikogo? - Nie, nikogo nie ma.
Artur! Znowu to samo?
- Ukryj mnie. - Zawsze cie scigaja?
Oni tam sa!
Cóz poczac?
Nie wierzysz mi?
Rozumiem, ze jestes niesmialy, ale zeby robic takie sceny?
Powiedz, ze mnie kochasz, a ja rozwaze sytuacje.
Musze leciec. Zaraz wywaza drzwi.
Jest zbyt wysoko.
Brutale! Zwierzeta! Wynocha!
Jak mozecie napastowac mloda, dobrze wychowana panienke?
Uciekac!
Nie!
- Aleksandro, na scene! - Tak, panie kierowniku.
A teraz panna Aleksandra Pinardell
ze striptizem: pedal w Paryzu.
Arturze!
Panie! Panienko!
Tutaj, wskakujcie!
Co to ma byc? On oszalal. Leon, prosze!
Nie chcielismy nic ukrasc, to okropna pomylka.
- Tu bedziemy bezpieczni. - Przyznajmy sie do winy.
Dobrze, panie komisarzu. Pomysl kradziezy byl mój.
I powiem wiecej, zrobilbym to jeszcze raz!
Precz z cudzoziemcami!
- Mamy schronienie. - Artur, oszalales?
Chce jego skóry, niewazne jak!
Aleksandro, nie dasaj sie, za trzy dni to sie skonczy.
Mam panu poslac lózko czy nie?
Sluchaj, Leon, zajmij sie soba. Potrzebuje intymnosci.
Rozumiem.
Gdy tak sobie spacerujesz, unoszac sie gniewem,
jestes piekna Aleksandro. Jestem szczesliwy.
- Nie gryzie cie sumienie? - Dlaczego?
Zaciagasz panienke do wiezienia, zeby skladac jej deklaracje?
Nie masz wstydu? Ja w wiezieniu!
I pomyslec, ze wychowalam sie u zakonnic.
Zawsze marzylem, by spedzic noc w celi.
Czujesz ten zapach stechlizny...
ten zapach grzybów i saletry?
Kiedy pomysle, ze móglbym mieszkac w mahoniu...
Gdyby nie te prety...
kopnelabym cie w wiadomo co.
- Masz wspaniale nogi. - Zostaw w spokoju moje nogi.
Masz tez inne ciekawe przymioty.
Zboczeniec!
Szwenda sie po nocnych klubach i rzuca sie na kobiety.
Nie, posluchaj, nigdy nie bylem tak szczesliwy jak tej nocy.
Za wczoraj, za dzisiaj, i za jutro, mówie, dziekuje ci.
Dziekujesz za co?
Ze zyje.
Zycze panu dobrej nocy.
- STULATEK poreczyl za pana Lempereur. - Mozecie go wypuscic.
Pan Lempereur!
- Jest pan wolny! - Wplacilismy kaucje.
- Zawdzieczam to STULATKOWI? - Tak.
Nie chce wychodzic! Zostawcie mnie tutaj!
Kretyni! Zostalo mi dwa dni do konca zagrozenia.
Zwiewajcie, ja wracam do srodka.
Badz mily i wpusc mnie do wiezienia.
Kretyn!
- Wskakuj! - Pozwoli pan...
- Stracilismy przyczepke! - Zatrzymac?
To wina materialu!
- Zatrzymaj sie, idioto! - Tak, szefie.
- Ubezpieczaj mnie. - Z tym?
- Wszystko naprawione. - Dalej, do przodu!
- Wreszcie oddycham. - Wreszcie wlasciwy czas!
Roquentin, za mna! Na prawo!
Szefie, a to nie tamta?
- Jestem gotów, szefie. - Na mój rozkaz, ognia!
- Naprawde chca cie skrzywdzic? - Mam takie wrazenie.
Chodzcie, mam pomysl.
Bunkier!
- Podsadz mnie, Leon. - Tak, prosze pani.
Nie dotykaj mnie!
Polknalem zawleczke.
Polknal zawleczke!
Panie Lempereur, on polknal zawleczke!
Dzialo. Wszyscy na miejsca!
- Celownik 150. - Jest celownik 150.
- Zaladowany? - Zaladowany!
- Odlamkowym? - Odlamkowym!
Ognia!
Miales podniesc na 150.
- Przepraszam, szefie. - Zaladowac!
- Odlamkowy zaladowany? - Zaladowany!
Ognia!
- To artyleria kolonistów. - Zwiewamy!
- O czym oni mówia? - Umawiaja sie na randke.
Nigdy! Umre na stojaco.
Tutaj, podziemny korytarz!
Z jakiej to okazji?
- To strategiczna ewakuacja. - Elastyczna obrona.
Jednym slowem, naprzód!
- Który mnie podlapywal? - Ja jestem przed toba.
A ja przed panem.
To nie my.
Uwazajcie na STULATKÓW!
- To nie ja. - Jestem pewien, ze to ty.
- Juz ja cie znam. - Ja ciebie tez.
- Nic nie widze. - Gdzie ja jestem?
Dluzej tu nie zostane. To jest pieklo!
Zostaw to mnie. Znam dobrze te miejsce.
Poplyniemy dzonka na wyspe, chodzcie, szybko!
Idiota!
Zostal jeden dzien. Musze wykonac swoja robote.
Panie, nie spalem w nocy i cos zauwazylem.
Co?
Chodz za mna, ale dyskretnie.
To kabina kapitana.
Ucieklismy przed Fallinsterem na jego lódz. Co za ironia!
To nie wszystko. Chodzmy.
Patrzcie.
- Widzicie zwiazek? - Nie.
- Ilu nas jest. - Pieciu.
- Ile jest trumien? - Piec.
- I co? - Po sztuce na jednego.
Czekajcie, jest cos wiecej.
Powachajcie.
To opium!
- To statek piracki. - Co?!
Wybralam go, bo to jedyne miejsce, gdzie Fallinster
nie bedzie nas szukal. Jestesmy jego goscmi.
Aleksandro, jestes niesamowita, od razu to zauwazylem.
Aleksandro, podrzyj ja na paski, a ty zrób tam dziure.
Cornac, ty tutaj.
- Leon, roztrzaskaj ten luk. - Jak pan sobie zyczy.
Cornac, wez ta druga beczke i postaw na tej.
Szefie, przeciekamy!
To kretyn! Cornac, pomóz mu.
Wywiercil otwór pod lina wody. Bez paniki.
No i juz, teraz musisz tylko zakrecic zawór.
- Zrób dziure w suficie. - Dziure w suficie.
- Nie w belce, w suficie! - A tak, w suficie.
Wiercic suficie.
Wierce w suficie.
- Krecisz w zlym kierunku. - Delikatnie, powolutku.
Przebilem sie, przebilem!
Cornac, rozpal ogien.
Zróbcie to, co ja, zasloncie nos i usta.
- Gotowi? - Tak!
Wkladam opium do ognia.
- Co za cudowna podróz! - Nie wdychaj tego!
Szybko! Robie sie otepialy.
Kto umarl? Aleksandro, tu jestes!
Leon!
Tak Alice, moja kochana?
- Dlaczego nazywasz mnie Alice? - To ja mówilem?
Cornac! Roquentin!
Dyscyplina jest glówna sila armii.
Kazdy zyjacy zolnierz to ten, który slucha rozkazów.
- Gdzie ja jestem? - W moich ramionach.
- Wszystko jest przeciwko nam? - Jestesmy zgubieni.
Artur.
Arturze!
Arturze, chyba nie umarles?
Boze! Co mu jest?
Moze usta-usta?
Jeszcze.
Móglbys przestac blaznowac?
Aleksandra!
Przestraszylam sie, uwierzylam, ze nie zyjesz.
Malo brakowalo.
Zrobiles to, bo chciales skrasc mój pocalunek.
Tak, to prawda, skradlem ci pocalunek.
Nie mozna krasc, trzeba poprosic.
Dalabym ci tysiac pocalunków, gdybys o nie poprosil.
Jedzenie na stole!
- Kocham cie, Aleksandro. - Pij.
Łaskoczesz mnie!
Morze... slonce... drzewa.
Zagiel na horyzoncie!
Bylo nam dobrze samym. Kto to jest?
To Cornac i Roquentin. Uciekajmy.
Kto pierwszy dobiegnie do konca plazy!
Wygralam!
Oszustka.
- Myslisz, ze nas widzieli? - Mam nadzieje, szefie.
Lempereut, tu pan jest.
- Patrzcie. - Zaloze sie, ze was widzieli.
- Wiec nie widzieliscie samolotu. - A my go widzielismy.
Zlokalizowalem detektywów ze STULATAKA na wyspie.
Grupa ryba musi byc w poblizu. Zaalarmowac rybaków z Hongkongu.
- Uciekamy do dzungli - Po co?
- Przybywaja nas ratowac. - Eskadra dla czterech skór?!
- Tak, to podejrzane. - Podejrzane?
- To Fallinster. - Uprzedzmy go.
Panie Lempereut!
- Zaczekajcie na nas! - To desant Fallinstera!
Uciekaj Arturze, mnie nic nie zrobia.
- Tu mozesz odpoczac. - Nie, chodzmy dalej.
Nie, zgubilismy ich. Znajdzcie kogos, kto nas przyjmie.
- Bierzemy kwatere do zamieszkania! - Stanowczo!
Jazda, dalej, cywile na zewnatrz!
- Tydzien na powietrzu! - W lesie!
Gdzie oni mysla, ze sa?
- Rece do góry! - Stac spokojnie!
Prosze wybaczyc.
Ta kobieta skrecila noge. Jedzenie, spanie.
Niedlugo to wszystko sie skonczy.
Bedziemy szczesliwi i zapomnimy o tym glupim kontrakcie.
Wstawajcie, jestesmy otoczeni!
Zaopiekujcie sie Aleksandra, ja sie nimi zajme.
- Która godzina? - Jest pólnoc, a co?
- Najlepsze zyczenia. - Duzo szczescia.
- Dosc juz tego! - Jest pierwszy stycznia.
- No i co? - STUALTEK nie ma juz zobowiazan.
- Kontrakt juz minal. - Dobranoc, panie Lempereut!
- Do widzenia. - Uszanowanie panno Pinardell.
- Kontrakt wygasl! - Kontrakt skonczony!
- On nie ma juz zadnej wartosci! - Mamy pierwszy stycznia!
- Ci ludzie nie sa wiarygodni! - Wciagniemy biala flage.
Szybko, idziemy.
Kontrakt skonczony!
Pierwszy stycznia. Kontrakt skonczony?
Niewazne, mam to gdzies, chce jego skóry!
- Mozesz chodzic? - Tak.
Wiec idz za mna.
Zejdz na dól i rzucmy okiem!
Wez to, idz ich dobic.
Nie mamy paliwa, przedziurawil zbiornik.
Spójrz!
Zegnaj Aleksandro, tym razem to juz koniec.
Nie udam nam sie wyladowac.
- To Leon! - Arturze!
- Jak wam leci? - Co?
- Jak wam leci? - Kiepsko, nie mamy paliwa!
- Wiec ladujcie! - Nie wiem jak!
Nie martw sie, zabierzemy cie stad.
Wlec pod jego samolot.
Idz pierwsza, ja pokieruje samolotem.
Blizej!
Na dól, tutaj!
Tutaj!
Najmocniej przepraszam panno Pinardell.
Teraz pan!
Corneliusie, uratowales nam zycie, dziekuje.
- Leon, pros o cokolwiek chcesz. - Chce reke pana narzeczonej.
Przenigdy! Jestes szalony!
Nie chodzi o panne Pinardell. Chodzi o panne Alice.
O Alice! Wez ja sobie Leonie, jest twoja.
Uscisne ci dlon, mój zieciu.
- Suzy sie zgodzi? - Nie, ale ja przekonam.
- Leon z moja córka?! Nigdy! - Suzy!
Milcz! Odtad masz robic to, co ci powiem!
Och, Cornelusie, dlaczego nigdy tak do mnie nie mówiles?
Uwaga! Nie ruszac sie!
Dziekuje.
Łatwo byc szczesliwym. Bedziemy pracowac.
O nie! Bez zadnych pytan! Nie! Nie!
Dlaczego?
Mam nowiny i tym razem to ja bede mówil.
Oni to maja apetyt, a ja nie mam nic, nawet ryzu.
Biscoton, zostaw nas w spokoju.
Coton-Biscoton... a tak, racja.
Oto moja nowina, informacja byla falszywa!
Nie jest pan zrujnowany, jest pan bogaty jak nigdy...
Artur, kochany, to straszne, zrobiles sie bardzo ponury.
- Co ci sie stalo? - Nic.